Marcus Aurelius Mga Sipi

“Maging tulad ng tangway na patuloy na hinahampas ng mga alon, ngunit nananatiling matatag at pinapahupa ang ngitngit ng tubig sa paligid nito.”

“Huwag nang pag-usapan kung ano ang dapat na katangian ng isang mabuting tao; maging ganoon ka na.”

“Ang panahon ay parang ilog na binubuo ng mga pangyayaring nagaganap, at isang rumaragasang agos; sapagkat pagkakita pa lamang sa isang bagay, tinatangay na ito, at may ibang pumapalit, na tatangayin din.”

“Ang pinakamabuting paghihiganti ay ang hindi maging katulad ng gumawa ng masama sa iyo.”

“Tandaan din, sa bawat pagkakataong nagdudulot sa iyo ng pagkayamot, na gamitin ang prinsipyong ito: hindi ito masamang kapalaran; ang pagtitiis dito nang marangal ang mabuting kapalaran.”

“Kung ano ang nakagawian mong mga iniisip, gayon din ang magiging katangian ng iyong isip; sapagkat kinukulayan ng mga kaisipan ang kaluluwa.”

“Naghahanap ang mga tao ng mga lugar na mapagpapahingahan: mga bahay sa kanayunan, dalampasigan, at kabundukan; at nakagawian mo ring labis na hangarin ang mga ito. Ngunit lubos itong tanda ng pinakakaraniwang uri ng tao, sapagkat nasa iyong kapangyarihan, kailanman mo naisin, ang manahan sa loob ng iyong sarili.”

“Anuman ang gawin o sabihin ng sinuman, dapat akong maging mabuti, na para bang laging sinasabi ng ginto, esmeralda, o telang purpura: Anuman ang gawin o sabihin ng sinuman, dapat akong manatiling esmeralda at panatilihin ang aking kulay.”

“Kung mahirap para sa iyo ang isang bagay, huwag isipin na imposible ito sa tao; ngunit kung may bagay na kaya ng tao at naaayon sa kanyang kalikasan, isipin mong kaya mo rin itong makamit.”

“Kahit mabubuhay ka ng tatlong libong taon, at sampung libong ulit pa niyon, tandaan pa rin na walang nawawalang ibang buhay sa sinuman kundi ang kasalukuyan niyang isinasabuhay, ni wala siyang ibang isinasabuhay kundi ang kasalukuyan niyang nawawala.”

“Katangian ng tao ang magmahal maging sa mga gumagawa ng masama.”

“Nagniningning ba ang ilaw ng lampara nang hindi nawawala ang liwanag nito hanggang sa mapatay ito; at mamamatay ba ang katotohanan, katarungan, at pagtitimpi na nasa iyo bago ka mamatay?”

“Ang hindi mabuti para sa buong kumpol ng mga bubuyog ay hindi rin mabuti para sa isang bubuyog.”

“Madalas na gumagawa ng kawalang-katarungan ang isang tao sa hindi paggawa ng isang bagay, hindi lamang sa paggawa nito.”

“Huwag hayaang guluhin ka ng mga bagay sa hinaharap, sapagkat haharapin mo ang mga ito, kung kinakailangan, taglay ang katwirang ginagamit mo ngayon sa mga bagay sa kasalukuyan.”

“Umiiral ang mga tao para sa isa't isa. Kaya turuan mo sila o pagtiisan.”

“Sanayin ang sarili maging sa mga bagay na nawawalan ka nang pag-asang magawa. Sapagkat maging ang kaliwang kamay, na walang husay sa lahat ng ibang bagay dahil kulang sa pagsasanay, ay mas mahigpit humawak ng renda kaysa sa kanan; sapagkat nasanay ito rito.”

“Kapag napilitan kang mabagabag sa anumang paraan dahil sa mga pangyayari, bumalik agad sa sarili at huwag manatiling wala sa tono nang mas matagal kaysa sa pamimilit na iyon; sapagkat lalo mong mapamamahalaan ang pagkakatugma sa palagiang pagbabalik dito.”

“Walang nangyayari sa sinumang tao na hindi siya nilikha ng kalikasan upang makayanan.”

“Kaya daanan ang maikling panahong ito nang naaayon sa kalikasan, at tapusin ang iyong paglalakbay nang nasisiyahan, tulad ng olibong nahuhulog kapag hinog na, na pinagpapala ang kalikasang lumikha rito at pinasasalamatan ang punong tinubuan nito.”

“Nakakahiya kung ang kaluluwa ang unang susuko sa buhay na ito, samantalang hindi sumusuko ang iyong katawan.”

“Katawa-tawa na hindi takasan ng isang tao ang sarili niyang kasamaan, na kaya naman niya, ngunit takasan ang kasamaan ng ibang tao, na imposible.”

“Madalas kong pagtakhan kung bakit mas mahal ng bawat tao ang sarili kaysa sa lahat ng iba, ngunit mas mababa ang pagpapahalaga niya sa sarili niyang palagay tungkol sa sarili kaysa sa palagay ng iba.”

“Kapag sumama ang loob mo dahil sa pagkakamali ng sinuman, lumingon agad sa sarili at pag-isipan kung paano ka rin nagkakamali sa gayong paraan.”

“Sanayin ang sarili na makinig nang mabuti sa sinasabi ng iba, at hangga't maaari, ilagay ang sarili sa isip ng nagsasalita.”

“Huwag hamakin ang kamatayan, kundi tanggapin ito nang may kasiyahan, sapagkat isa rin ito sa mga bagay na ninanais ng kalikasan.”

“Ituring mong patay ka na at natapos mo na ang iyong buhay hanggang sa kasalukuyan; at ipamuhay ayon sa kalikasan ang nalalabing ipinagkaloob sa iyo.”

“Maging masaya rin, at huwag humanap ng tulong sa labas ni ng katahimikang ibinibigay ng iba. Dapat tumayo nang tuwid ang isang tao, hindi alalayan ng iba upang manatiling nakatayo.”

“Ang walang iisa at palaging parehong layunin sa buhay ay hindi maaaring manatiling iisang tao sa buong buhay niya.”

“Huwag bagabagin ang sarili sa pag-iisip ng buong buhay mo. Huwag mong isabay-sabay sa isip ang lahat ng iba't ibang suliraning inaasahan mong darating sa iyo.”

“Kapag nais mong pasayahin ang sarili, isipin ang mga katangiang mabuti ng mga kasama mo sa buhay.”

“At alalahanin ang katotohanang ito sa silakbo ng galit: hindi pagkalalaki ang padala sa matinding damdamin; samantalang ang kahinahunan at kaamuan, kung paanong higit na naaayon sa kalikasan ng tao, ay higit ding nagpapakita ng pagkalalaki.”

“Simulan ang umaga sa pagsasabi sa sarili: Makakatagpo ako ng mapanghimasok, walang utang na loob, mayabang, mapanlinlang, mainggitin, at ayaw makipagkapwa. Nagiging ganito sila dahil hindi nila alam kung ano ang mabuti at masama.”

“May tao bang natatakot sa pagbabago? Ano nga ba ang maaaring mangyari nang walang pagbabago?”

“Kapag sumama ang loob mo sa walang-hiyang asal ng sinuman, itanong agad sa sarili: Posible bang walang mga taong walang hiya sa mundo? Hindi posible. Kaya huwag mong hingin ang imposible.”

“Ipagpalagay na may humahamak sa akin. Siya ang bahala roon. Ngunit ako ang bahala rito: na hindi ako matagpuang gumagawa o nagsasabi ng anumang karapat-dapat hamakin.”

“Tulad ng kabayong nakatakbo na, ng asong natunton na ang hinahabol na hayop, at ng bubuyog na nakagawa na ng pulot, ang taong nakagawa ng mabuti ay hindi tumatawag sa iba upang lumapit at tumingin, kundi nagpapatuloy sa ibang gawain, gaya ng baging na muling namumunga ng ubas sa takdang panahon.”

“Sa nagbibigay at bumabawi ng lahat, sa kalikasan, sinasabi ng taong may pinag-aralan at mapagpakumbaba: Ibigay mo ang iyong nais; bawiin mo ang iyong nais.”

“Mahalin lamang ang nangyayari sa iyo at hinabi sa sinulid ng iyong tadhana. Sapagkat ano pa ang higit na angkop?”

“Sa loob ng sampung araw, magmumukha kang diyos sa mga taong ang tingin sa iyo ngayon ay hayop at unggoy, kung babalik ka sa iyong mga prinsipyo at sa pagsamba sa katwiran.”

“Iangkop ang sarili sa mga bagay na iniukol sa iyo; at ang mga taong nakabahagi mo sa buhay, mahalin mo sila, ngunit gawin ito nang tunay at taos-puso.”

“Anumang maganda sa anumang paraan ay maganda sa sarili nito at ganap na sa sarili nito, nang hindi bahagi nito ang papuri. Kaya hindi nagiging mas masama ni mas mabuti ang isang bagay dahil pinupuri ito.”

“Sapagkat karamihan sa sinasabi at ginagawa natin ay hindi kailangan; kung aalisin ito ng isang tao, magkakaroon siya ng mas maraming malayang panahon at mas kaunting pagkabalisa. Kaya sa bawat pagkakataon ay dapat niyang itanong sa sarili: Isa ba ito sa mga bagay na hindi kailangan?”

“Wala kang panahon o kakayahang magbasa. Ngunit may panahon o kakayahan kang pigilin ang kayabangan.”

“Sa pagsasabuhay ng iyong mga prinsipyo, dapat kang maging tulad ng atletang pankration, hindi ng gladyador; sapagkat nabibitawan ng gladyador ang kanyang espada at napapatay siya, ngunit ang isa ay laging may kamay at wala nang ibang kailangang gawin kundi gamitin ito.”

“Kung may gumawa ng masama, sa kanya ang pinsala. Ngunit marahil ay hindi siya gumawa ng masama.”

“Itinuturing ng mahilig sa katanyagan na sariling kabutihan ang ginagawa ng iba; at ng mahilig sa kasiyahan, ang sarili niyang mga nadarama; ngunit itinuturing ng may pang-unawa na sariling kabutihan ang sarili niyang mga gawa.”

“Sa wakas ay unawain mong may taglay kang higit na mabuti at higit na banal kaysa sa mga bagay na nagdudulot ng iba't ibang matitinding damdamin at, sa wari, humihila sa iyo sa pamamagitan ng mga tali.”

“Kaykakaiba ng kilos ng mga tao. Hindi nila pinupuri ang mga nabubuhay sa parehong panahon at kasama nila; ngunit labis nilang pinahahalagahan ang papuri ng mga susunod na salinlahi, ng mga taong hindi pa nila nakita at hindi kailanman makikita.”

“Huwag mahiya sa pagtanggap ng tulong; sapagkat gawain mong tuparin ang iyong tungkulin, tulad ng sundalo sa pagsalakay sa isang bayan.”

“Huwag masuklam, panghinaan ng loob, o mawalan ng kasiyahan kung hindi mo nagagawang maisagawa ang lahat ayon sa tamang mga prinsipyo.”

“Huwag kailanman ituring na kapaki-pakinabang sa iyo ang anumang pipilit sa iyong sirain ang pangako, mawalan ng paggalang sa sarili, mapoot sa sinuman, maghinala, magbitaw ng sumpa, magkunwari, o magnasa ng anumang nangangailangan ng mga pader at kurtina.”

“Ang sangang naputol mula sa katabing sanga ay tiyak na naputol din mula sa buong puno. Gayundin, ang taong nahiwalay sa kapwa ay nalaglag mula sa buong pamayanan.”

“Huwag magsabi sa sarili ng higit sa iniulat ng mga unang impresyon. Ipagpalagay na may nagbalita sa iyo na sinisiraan ka ng isang tao. Iyon ang ibinalita; ngunit hindi ibinalita na napinsala ka.”

“Di-magtatagal, sa lalong madaling panahon, magiging abo ka o kalansay, at isang pangalan o kahit pangalan ay wala; ngunit ang pangalan ay tunog at alingawngaw lamang.”

“Sapagkat kahanga-hanga ang kakayahan ng panlabas na pagpapakitang pilipitin ang katwiran, at kapag lubos kang nakatitiyak na abala ka sa mga bagay na karapat-dapat sa iyong pagsisikap, saka ka nito pinakamatinding nililinlang.”

“Sumakay ka na, naglakbay ka na, nakarating ka na sa pampang; bumaba ka na.”

“Walang bago: ang lahat ng bagay ay kapwa pamilyar at panandalian.”

“Ano ang iyong sining? Ang maging mabuti.”

“Huwag magtrabaho na para kang kaawa-awa, ni parang nagnanais na kaawaan o hangaan.”

“Nais mo bang purihin ka ng taong minumura ang sarili nang tatlong ulit bawat oras? Nais mo bang pasayahin ang taong hindi nasisiyahan sa sarili?”

“Mag-ingat na huwag madama para sa mga walang pagkatao ang nadarama nila para sa mga tao.”

“Ginugulo ka ba ng mga bagay sa labas na dumarating sa iyo? Bigyan ang sarili ng panahong matuto ng bago at mabuti, at huwag nang magpatangay sa pag-inog.”

“Mahalin ang sining na natutuhan mo, gaano man ito kababa, at masiyahan dito.”

“Isipin mong gagawin pa rin ng mga tao ang parehong mga bagay, kahit pa sumabog ka.”

“Burahin ang guniguni; pigilin ang pagnanais; pawiin ang pagnanasa; panatilihing may kapangyarihan sa sarili ang namumunong kakayahan ng isip.”

“Kaya dapat tayong magmadali, hindi lamang dahil araw-araw tayong papalapit sa kamatayan, kundi dahil nauunang maglaho ang kakayahang isipin at unawain ang mga bagay.”

“Maaari mong gugulin ang iyong buhay sa pantay na daloy ng kaligayahan kung tatahakin mo ang tamang landas at mag-iisip at kikilos sa tamang paraan.”

“Huwag tularan ang palagay sa mga bagay ng taong gumagawa ng masama sa iyo, ni ang palagay na nais niyang taglayin mo; sa halip, tingnan ang mga ito ayon sa tunay nilang kalagayan.”

“Ano, kung gayon, ang makagagabay sa tao? Iisang bagay lamang: pilosopiya.”

“Sa taong puspos ng mga tunay na prinsipyo, sapat na maging ang pinakamaikling aral, o anumang karaniwang aral, upang ipaalala sa kanya na dapat siyang maging malaya sa dalamhati at takot.”

“Sa bawat sakit, alalahanin na walang kahihiyan dito, ni pinasasama nito ang namumunong talino.”

“Ang sumusunod sa katwiran sa lahat ng bagay ay kapwa payapa at aktibo, at masaya rin at mahinahon.”

“Pinakamaligaya sanang kapalaran ng isang tao ang lisanin ang sangkatauhan nang hindi nakatikim ng kasinungalingan, pagkukunwari, karangyaan, at kapalaluan.”

“Para saan ko ngayon ginagamit ang sarili kong kaluluwa? Sa bawat pagkakataon ay dapat kong itanong ito sa sarili.”

“Kaykatawa-tawa ng taong nagugulat sa anumang nangyayari sa buhay, at kaydayuhan niya rito.”

“Huwag kumilos na para bang mabubuhay ka ng sampung libong taon. Nakaamba sa iyo ang kamatayan. Habang nabubuhay ka, habang nasa iyong kapangyarihan, maging mabuti.”

“Kaylinaw na walang ibang kalagayan sa buhay na higit na angkop sa pamimilosopiya kaysa sa kinalalagyan mo ngayon.”

“Ang pagkawala ay walang iba kundi pagbabago.”

“Hindi nararapat na saktan ko ang sarili, sapagkat hindi ko kailanman sinadyang saktan maging ang iba.”

“Bihirang makitang hindi maligaya ang isang tao dahil hindi niya pinagmamasdan ang nasa isip ng iba; ngunit tiyak na hindi maligaya ang mga hindi nagmamasid sa mga galaw ng sarili nilang isip.”

“Katawan, kaluluwa, talino: sa katawan ang mga nadarama, sa kaluluwa ang mga pagnanasa, sa talino ang mga prinsipyo.”

“Huwag gumawa ng anumang walang layunin, ni sa paraang salungat sa ganap na mga prinsipyo ng sining.”

“Pagbabagong-anyo ang sansinukob; palagay ang buhay.”

“Huwag magpatangay sa pag-inog, kundi sa bawat pagkilos ay igalang ang katarungan, at sa bawat impresyon ay panatilihin ang kakayahang umunawa.”

“Ang lahat ay para lamang sa isang araw, kapwa ang nakaaalala at ang inaalala.”

“Suriin ang mga prinsipyong gumagabay sa mga tao, maging sa mga marurunong: kung anong uri ng mga bagay ang iniiwasan nila at kung anong uri ang hinahangad nila.”

“Hindi ako maligaya dahil nangyari ito sa akin. Hindi gayon; maligaya ako kahit nangyari ito sa akin, sapagkat nananatili akong malaya sa sakit, hindi dinudurog ng kasalukuyan ni natatakot sa hinaharap.”

“Kaydaling itaboy at burahin ang bawat impresyong nakababagabag o di-angkop, at agad na maging lubos na payapa.”

“Ang katwiran at ang sining ng pangangatwiran, ang pilosopiya, ay mga kapangyarihang sapat para sa kanilang sarili at sa sarili nilang mga gawain.”

“Igalang ang pinakamabuti sa sansinukob; ito ang gumagamit at namamahala sa lahat ng bagay.”

“Madalas na isipin kung gaano kabilis lumilipas at naglalaho ang mga bagay, kapwa ang mga umiiral na at ang mga nalilikha.”

“Ang talino ng sansinukob ay likas na nakikipagkapwa.”

“Lahat ng umiiral ay malapit nang magbago, at magiging singaw ang mga ito, kung tunay na iisa ang lahat ng sangkap, o magkakawatak-watak.”

“Masiyahan sa isang bagay at mamalagi rito: ang paglipat mula sa isang gawang para sa kapwa tungo sa iba pa, habang iniisip ang Diyos.”

“Kung may makakukumbinsi at makapagpapakita sa akin na hindi tama ang aking pag-iisip o pagkilos, malugod akong magbabago; sapagkat hinahanap ko ang katotohanang hindi kailanman puminsala sa sinuman.”

“Ang kamatayan ay paghinto ng mga impresyong dulot ng mga pandama, ng paghila sa mga taling nagpapakilos sa mga pagnanasa, ng mga palipat-lipat na galaw ng mga kaisipan, at ng paglilingkod sa laman.”

“Igalang ang mga diyos, at tulungan ang mga tao.”

“Mga sulok ng sansinukob ang Asya at Europa; isang patak sa sansinukob ang lahat ng dagat; isang maliit na tipak ng sansinukob ang Athos; isang tuldok sa kawalang-hanggan ang buong kasalukuyan.”

“Madalas na pag-isipan ang pagkakaugnay ng lahat ng bagay sa sansinukob at ang kaugnayan ng mga ito sa isa't isa.”

“Kaybilis tatakpan ng panahon ang lahat ng bagay, at kayrami na nitong natakpan.”

“Magkakaugnay ang lahat ng bagay, at banal ang bigkis; halos walang anumang hindi kaugnay ng alinmang iba pang bagay.”

“Para sa nilalang na may katwiran, ang pagkilos na naaayon sa kalikasan ay siya ring naaayon sa katwiran.”

“Hindi ginugulo ng namumunong kakayahan ng isip ang sarili; ibig kong sabihin, hindi nito tinatakot o sinasaktan ang sarili.”

“Likas sa namumunong prinsipyo ng katwiran na masiyahan sa sarili kapag ginagawa nito ang makatarungan, at sa gayon ay matamo ang katahimikan.”

“Tungkol sa kamatayan: maging ito ay pagkakawatak-watak, paghihimay tungo sa mga atomo, o pagkalipol, ito ay alinman sa pagkapawi o pagbabago.”

“Tungkol sa sakit: tinatapos ng di-matiis na sakit ang ating buhay; ngunit ang nagtatagal ay matiis; at napapanatili ng isip ang sarili nitong katahimikan sa pag-urong paloob sa sarili, at hindi sumasama ang namumunong kakayahan nito.”

“Ang sining ng pamumuhay ay mas katulad ng sining ng mambubuno kaysa ng mananayaw sa bagay na ito: dapat itong maging handa at matatag sa pagharap sa mga salakay na biglaan at di-inaasahan.”

“Nagbabago ang lahat ng bagay, ngunit hindi natin kailangang katakutan ang anumang bago.”

“Ang sakit ay masama alinman sa katawan — kung gayon, hayaang sabihin ng katawan ang palagay nito — o sa kaluluwa; ngunit nasa kapangyarihan ng kaluluwa na panatilihin ang sarili nitong kapayapaan at katahimikan, at huwag ituring na masama ang sakit.”

“Magsalita nang naaangkop kapwa sa senado at sa bawat tao, sinuman siya, nang walang pagkukunwari; gumamit ng payak na pananalita.”

“Tanggapin ang kayamanan o kasaganaan nang walang kayabangan; at maging handang pakawalan ito.”

“Sa pagkakabuo ng nilalang na may katwiran, wala akong nakikitang katangiang mabuti na salungat sa katarungan; ngunit may nakikita akong katangiang mabuti na salungat sa pagkahilig sa kasiyahan, at iyon ay pagtitimpi.”

“Sa pangkalahatan, walang anumang pinsalang nagagawa ang kasamaan sa sansinukob; at sa partikular, hindi nakapipinsala sa ibang tao ang kasamaan ng isang tao.”

“Kapwa namumunga ang tao, ang Diyos, at ang sansinukob; bawat isa ay namumunga sa angkop na panahon.”

“Hindi sa pagiging walang-kibo, kundi sa pagkilos matatagpuan ang masama at mabuti sa nilalang na may katwiran at nakikipagkapwa, kung paanong ang kanyang kagalingang moral at bisyo ay nasa pagkilos, hindi sa pagiging walang-kibo.”

“Malapit na tayong lahat na matakpan ng lupa; pagkatapos, magbabago rin ang lupa, at ang mga bagay na bunga ng pagbabago ay patuloy na magbabago magpakailanman, at ang mga bunga naman ng mga ito, magpakailanman din.”

“Ang sanhi ng lahat ay parang rumaragasang agos sa taglamig: tinatangay nito ang lahat.”

“Kung nagkakamali ang isang tao, turuan siya nang may kabaitan at ipakita sa kanya ang kanyang kamalian.”

“Walang kalikasang mas mababa sa sining, sapagkat ginagaya ng mga sining ang kalikasan ng mga bagay.”

“Hinahamak at binobola ng mga tao ang isa't isa; nais nilang manaig sa isa't isa, at yumuyuko sila sa isa't isa.”

“Isipin kung ano ang dapat na kalagayan ng katawan at kaluluwa ng tao kapag inabutan siya ng kamatayan; at isipin ang kaiklian ng buhay, ang walang-hanggang kailaliman ng nakaraan at hinaharap, at ang karupukan ng lahat ng materya.”

“Tingnan ang mga bagay ayon sa sarili nilang katangian, na hinihimay ang mga ito sa materya, anyo, at layunin.”

“Kapag tila nakagawa ng masama ang isang tao, sabihin: Paano ko nga ba nalalaman na mali ang gawang ito?”

“Kung hindi tama, huwag gawin; kung hindi totoo, huwag sabihin.”

“Laging tahakin ang maikling landas; at ang maikling landas ay ang likas: kaya sabihin at gawin ang lahat ayon sa pinakamatinong katwiran.”

“Hindi rin natin dapat pahalagahan ang pagpalakpak ng mga dila, sapagkat pagpalakpak ng mga dila ang papuring nagmumula sa madla.”

“Iisa lamang ang bumabagabag sa akin: na baka gumawa ako ng hindi pinahihintulutan ng kalikasan ng tao, o sa paraang hindi nito pinahihintulutan, o ng hindi nito pinahihintulutan ngayon.”

“Maaaring mas mahusay ang iba sa pagpapabagsak ng kalaban; ngunit hindi siya higit na marunong makipagkapwa, higit na mapagpakumbaba, higit na disiplinado sa pagharap sa lahat ng pangyayari, o higit na maunawain sa mga pagkakamali ng kapwa.”

“Mas madali pang makahanap ng anumang bagay na yari sa lupa na hindi sumasagi sa anumang yari sa lupa kaysa ng taong lubos na hiwalay sa ibang tao.”

“Walang taong napakapalad na, kapag naghihingalo na siya, ay walang nasa tabi niyang natutuwa sa mangyayari.”

“Kaylaki ng kapangyarihan ng tao na huwag gumawa ng anuman maliban sa sasang-ayunan ng Diyos, at tanggapin ang lahat ng ibibigay sa kanya ng Diyos.”

“Tungkol sa nangyayaring naaayon sa kalikasan, hindi natin dapat sisihin ang mga diyos, sapagkat hindi sila gumagawa ng masama nang kusa man o di-kusa, ni ang mga tao, sapagkat gumagawa lamang sila ng masama nang di-kusa.”

“Tumingin ka sa loob. Nasa loob ang bukal ng kabutihan, at lagi itong bubulwak kung lagi kang huhukay.”

“Ang kaganapan ng moral na pagkatao ay nasa ganito: ang palipasin ang bawat araw na parang ito na ang huli, at ang hindi magpatangay sa nag-aalimpuyong damdamin, hindi maging matamlay, at hindi magkunwari.”

“Alisin mo ang iyong palagay, at maaalis ang reklamong “Napinsala ako.” Alisin mo ang reklamong “Napinsala ako,” at maaalis ang pinsala.”

“May isang bagay rito na napakahalaga: ang gugulin ang iyong buhay sa katotohanan at katarungan, nang may mabuting kalooban maging sa mga sinungaling at di-makatarungang tao.”

“Huwag mong sayangin ang nalalabi sa iyong buhay sa pag-iisip tungkol sa iba, kapag hindi mo itinutuon ang iyong mga kaisipan sa isang layuning may pakinabang sa lahat.”

“Ang aking lungsod at bansa, bilang si Antoninus, ay ang Roma; ngunit bilang tao, ito ay ang mundo.”

“Napakakaunti lamang talaga ang kailangan upang mamuhay nang maligaya.”