ว่าด้วยชีวิตแสนสั้น

“ช่างสายเหลือเกินที่จะเริ่มต้นชีวิตในตอนที่เราต้องจากมันไปแล้ว!”

“ดังนั้น ความรวดเร็วในการใช้เวลาของเราควรแข่งกับความรวดเร็วของเวลาเอง และเราควรดื่มด่ำมันเหมือนดื่มจากกระแสน้ำเชี่ยวที่จะไม่ได้ไหลอยู่ตลอดไป”

“การทบทวนชีวิตทุกช่วงเป็นสิทธิพิเศษของจิตใจที่สงบนิ่ง แต่จิตใจของคนที่ยุ่งอยู่เสมอเหมือนสัตว์ใต้แอก ไม่อาจเบนไปด้านข้างหรือเหลียวกลับหลังได้”

“ผู้คนให้ค่าของขวัญหรือเงินเลี้ยงชีพอย่างสูง และให้เช่าแรงงาน การรับใช้ หรือความเอาใจใส่เพื่อให้ได้มันมา แต่ไม่มีใครเห็นค่าเวลา พวกเขาให้เวลาอย่างง่ายดายกว่ามาก ราวกับมันไม่มีต้นทุน”

“เราไม่ได้รับชีวิตที่สั้นมา แต่เราทำให้มันสั้นเอง และเราไม่ได้ยากจนในวันเวลา แต่เราใช้มันอย่างสุรุ่ยสุร่าย”

“ต้องใช้ชีวิตทั้งชีวิตเรียนรู้ว่าจะมีชีวิตอยู่อย่างไร และที่อาจทำให้คุณประหลาดใจยิ่งกว่า ต้องใช้ชีวิตทั้งชีวิตเรียนรู้ว่าจะตายอย่างไร”

“การผัดวันประกันพรุ่งคือการสูญเปล่าที่ใหญ่ที่สุดของชีวิต มันบีบเอาวันแล้ววันเล่าไปจากเรา และพรากปัจจุบันไปด้วยการสัญญาถึงบางสิ่งในภายหน้า”